Potrzeba dwóch w jednym, by się stało

Potrzeba zgodności, by się wypełniłoPotrzeba serca i umysłu w akcie synchronizacji

Język serca ma najpotężniejszą moc. Wszelkie manifestacje , afirmacje na poziomie słów nie mają większego znaczenia. Słowo potrzebuje ożywieniaOżywienie może dać jedynie emocja, wypływająca ze światła. Dopiero tak nadajemy naszej modlitwie/afirmacji/manifestacji wartość i wysokie wibracje. Jasność przekazu warto, by wypływała z serca

Samo „chcę” nie wystarcza. To „chcę” zamieńmy na wizualizacje naszego pragnienia. Ożywmy ją w doświadczaniu jej. Oddychajmy nią. Wówczas taki proces ma prawdziwą moc sprawczą. Taki proces generuje wibracje do wszechświata i te wibracje rezonują z jego matrycą.

Afirmacje to czucie, odczuwanie to żar przeżywania. Przecież prawdziwa komunikacja to rozmowa serc nie umysłu. Prawdziwość to Jaźń daleka od iluzji mechanizmu umysłu/ego.

Język serca to nie umiejętność zapisana w odpowiedniej technice czy metodologii to styl, w którym pragnieny żyć.

Tylko harmonia wewnętrzna daje fundament do transformacji. Matryca wszechświata odpowiada na nasze wibracje wypływające ze spójności bez szmerów zwątpień i strachu.

Harmonia między umysłem i sercem potrafi przenosić góry

Jeśli mówimy „chcę nową pracę”, lecz w sercu czujemy strach i zwątpienie. Rodzi się blokada przepływu energii wykluczająca harmonię. Pojawia się zestrojenie. Intencja jest nieczysta. Nie wypełni się.

Słowa to tylko kanał przekazu myśli, lecz to emocje nadają im mocy.

W afirmacji ważna jest:

1. Jasna intencja,

2. Wizualizacja pragnienia,

3. Wizualizacja umiejscowiona w sercu,

4. Wizualizacja emocji: radość, wdzięczność, miłość, spełnienie, rozwój,

5. Przytulenie tych emocji/uczuć mocno do swego wnętrza,

6. Praktyka wdzięczności.

Bramą do majestatu przemiany jest akceptacja , kluczem do bram-wdzięczność

Każde doświadczenie jest częścią naszej drogi ku mądrości i prawdzie o sobie. Każdy trud w przestrzeni prywatnej czy biznesowej warto, by inspirował do rozwoju i prowadził do odnalezienia w nim sensu i głębi.

Nie da się uzdrowić tego, czego my sami nie chcemy dostrzec.

W akceptacji możemy „zauważyć” wibrującą ciszę, której bezszelestny ruch przybliża nas do odpowiedzi w obliczu bezradności słów.

Zawsze, z miłością