Rano, zanim jeszcze dotkniesz stopami podłogi, potrafisz wydać wyrok na cały dzień.
Budzisz się z ciężarem. Po chwili ten ciężar ma już własną filozofię. Wie, co ma sens. Wie, czego się po Tobie spodziewać. Czasem wie nawet, kim jesteś.
Tak wygląda niewola emocji. To, co czujesz przez chwilę, zaczyna mówić w imieniu całego Twojego istnienia.
Zapytaj siebie „Jak się czuję?”. Tylko posłuchaj, co dzieje się zaraz po odpowiedzi. „Czuję pustkę” to jeszcze prawda o Twoim poranku. Skąd w następnym zdaniu wzięła się pewność, że nic wartościowego już się w Twoim życiu nie wydarzy?
Podświadomość potrafi do dzisiejszego uczucia dołączyć wczorajszy wniosek. Ego podpisuje go słowem „ja”. I oto historia, która właśnie się w Tobie odezwała, dostała prawo głosu w sprawie życia, które dopiero możesz stworzyć.
A gdyby rano zapytać „Do czego jestem dziś powołana?”
Zostań chwilę przy tym pytaniu. Zobacz, jak szybko umysł zacznie wyliczać, czego Ci brakuje. Możesz mu wtedy powiedzieć „Nakazuję Ci milczeć”. Choćby na tyle długo, żeby dusza mogła wypowiedzieć całe zdanie, zanim zaczniesz ją przekonywać, że to niemożliwe.
Być może nie usłyszysz od razu w sobie głosu, który przedstawi się jako Twój. Być może rozpoznasz go dopiero po tym, że w jego obecności potrafisz czuć smutek i nadal tworzyć. Potrafisz czuć gniew i być sprawiedliwą. Potrafisz czuć pustkę i dostrzec, że ktoś obok potrzebuje Twojej obecności.
Co uznajesz za niemożliwe tylko dlatego, że w chwili, gdy o tym myślisz, nie potrafisz sobie wyobrazić siebie inaczej?
Co mogłoby dziś powstać dzięki Tobie, gdyby Twoje samopoczucie nie musiało tego najpierw zatwierdzić?
Ile razy w życiu Bóg miałby Cię jeszcze zawołać, gdybyś za każdym razem zamierzała odpowiadać Mu swoim nastrojem?
Z Błogosławieństwem,
Ta, która Jest,
Arrin